Zjazd gnieźnieński
W roku tysięcznym do Gniezna przybywa niemiecki cesarz Otton trzeci. Do głównych celów jego wizyty zalicza się przede wszystkim pielgrzymkę do grobu świętego Wojciecha oraz jednocześnie chęć pozyskania chrobrego jako sojusznika i wsparcia idei cesarstwa uniwersalistycznego. W momencie zjazdu gnieźnieńskiego utworzona została całkowicie niezależna polska jednostka i organizacja kościelna, gdzie metropolia umiejscowiona została w Gnieźnie, a biskupstwa w Krakowie, Kołobrzegu i Wrocławiu. Jedną z najważniejszych rzeczy, która dokonana była w momencie tegoż właśnie zjazdu była symboliczna koronacja chrobrego na króla, dokonana przez nałożenie na jego skronie cesarskiego diademu. W takowy właśnie sposób chrobry otrzymał uprawnienia królewskie. Oprócz tego chrobrego uznano także za przyjaciela cesarstwa rzymskiego i brata cesarskiego, co było najwyższą z możliwych godności w ceremonialne tamtejszych czasów. W trakcie tychże uroczystości nastąpiła także wymiana darów pomiędzy gospodarzami, a przybyłymi gośćmi. Ponadto Polska uniezależniła swoje wpływy od Niemiec, między innymi poprzez zwolnienie od płacenia trybutu. Bolesław od Ottona otrzymał kopię włóczni św. Maurycego oraz relikwię gwoździa krzyża pańskiego, a w zamian za to cesarz otrzymał ramię świętego Wojciecha, które zachowało się do dziś oraz jednocześnie trzystu zbrojnych żołnierzy, którzy jak podają źródła należeli do jednych z najlepszych w polskim wojsku.